Verwijsverkenner
Behoeften van patiënten zijn als uitgangspunt genomen voor de ontwikkeling van de Verwijsverkenner. Hiervoor is gebruik gemaakt van het Supportive Care Framework for Cancer Care van Fitch[1]. Hierin worden behoeften in verschillende lagen gepresenteerd: iedereen heeft behoefte aan universele zorg en slechts een beperkte groep heeft behoefte aan gespecialiseerde zorg. Om het aanbod aan psychosociale zorg inzichtelijk te maken, is vervolgens gebruik gemaakt van het 4-lagen Tiered model van Chambers[2] (gebaseerd op Hutchington[3]), dat in stoplichtkleuren per behoeftenniveau typen zorg weergeeft. Om de behoeften uiteen te zetten in verschillende domeinen, is als laatste gebruik gemaakt van de WHO indeling palliatieve zorg[4] met 4 domeinen van aandacht: mentaal, zingeving, sociaal en fysiek. De modellen hebben geleid tot de basis van de Verwijsverkenner, die vervolgens inhoudelijk is gevuld door Nederlandse bronnen, zoals disciplines genoemd in de verwijsgidskanker van IKNL[5] en behoeften van patiënten en naasten uit de Doneer je Ervaring peilingen van NFK[6], aangevuld met wetenschappelijke behoeftenonderzoeken. De termen en teksten zijn vervolgens in de praktijk getoetst door zorgverleners. De versie van de verwijsverkenner die nu beschikbaar is, is nog niet de definitieve versie.
Ook patiënten hebben behoefte aan hulp en overzicht: ‘waar kan ik terecht voor overzicht aan organisaties/zorgverleners die mij kunnen helpen? En wie kan mij daarbij helpen?’ Op dit moment wordt de toepassing van de Verwijsverkenner getoetst: is deze versie voldoende helpend? En bij welke discipline/op welke plek heeft deze Verwijsverkenner de grootste waarde voor patiënten? Op basis van de opgehaalde informatie zal een volgende versie van de Verwijsverkenner worden gemaakt.
Aanvullend zijn kaartjes voor specialisten ontwikkeld (op basis van het onderzoek Toeleiding Matched Care) ten behoeve van attendering op formele en/of informele psychosociale ondersteuning. Op het kaartje kan desgewenst een naam gezet worden, bv een verpleegkundige, die tijd heeft voor psychosociale screening en matching. De toepasbaarheid van de kaartjes worden getoetst in de praktijk.
Deelnemers aan het onderzoek naar de reis van de patiënt:
'Ik wist niet welke organisaties er waren om mij en mijn gezin te helpen, je weet ook niet wat je behoefte is.'
'Ik zoek alles zelf uit maar had graag geïnformeerd willen worden over organisaties die je kunnen helpen.'
[1] Fitch, Margaret. Supportive care framework. Canadian Oncology Nursing Journal / Revue canadienne de soins infirmiers en oncologie, [S.l.], v. 18, n. 1, p. 6-14, Mar. 2015.
[2] Chambers, S.K. et al. (2013). ProsCare: A pyschological Care Model for Men with Prostate Cancer. Prostate Cancer Foundation of Australia and Griffith University, Australia.
[3] Hutchison SD, Steginga SK, Dunn J. The tiered model of psychosocial intervention in cancer: a community based approach. Psychooncology. 2006 Jun;15(6):541-6.
[4] WHO (2002). Definitie palliatieve zorg, verkregen via who.int/health-topics/palliative-care.